Zomerparkfeest
Nederlands English Deutsch Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

  • 28-09-2012  - De verjonging van het Zomerparkfeest slaat door. De volgende generatie staat al te trappelen van ongeduld om het over te nemen. En de ouders zorgen ervoor dat alle voorwaarden daartoe worden geschapen. Dat de jonge vruchten en pasgeborenen alle geluidjes en geuren meekrijgen die het Zomerparkfeest kenmerken. De harde kloppende hamergeluiden van het trussenteam of podiumbouwers worden gedempt door de kinderwagen of het vruchtwater. Daar heeft de natuur al zelf voor gezorgd. De geur van enigszins verschraald bier hangt in het park en bereikt de kleine neusjes. Evenals de bedompte lucht van de net opengetrokken zeilen van de tenten. En zeker ook de odeur van het zomerse gras. Dat zijn de kleine dingetjes die nu al verankerd worden in de opgroeiende hersentjes. Zodat de associatie later goed voorgeprogrammeerd is. Daar zorgen o.a. Saartje, Eric, Angela, Alex, Gijs, Kim, Marcel, Teun, Annemarie, Anouk en Tim wel voor. Zij zijn de ouders of toekomstige ouders van de nieuwe lichting. Voor de verre toekomst. Want voor de kortere termijn wachten er al jonge mannen en vrouwen om mee te doen met het jaarlijkse project wat Zomerparkfeest heet en waar zovelen van genieten. Voor of achter de bar. Voor of achter de schermen. Voor of achter het podium. Zodat we straks de vijftigste editie kunnen gaan vieren. Met muziek, film, wetenschap, poezie, literatuur, dans, theater en wellicht dan ook weer spiksplinternieuwere kunstvormen, die dan door deze jeugdigen gemaakt gaan worden.

    De nieuwe generatie
    De nieuwe generatie komt eraan...
    Saartje (l) en Eric (r) zijn al ervaren ouders. Annemarie, hier nog zwanger en achter de kinderwagen met Dex van Teun, is bevallen van Mia. Alsnog gefeliciteerd! Angela heeft nu nog een paar maandjes te gaan.
  • 26-09-2012  - Het Zomerparkfeest heeft heel veel vrijwilligers. Of beter gezegd, heel veel vrijwilligers hebben samen het Zomerparkfeest. Maar waarom doe je eigenlijk vrijwilligerswerk? Je krijgt er niet eens geld voor. Vrijwilligerswerk is investeren in de maatschappij en zeker ook in jezelf. Als vrijwilliger lever je een bijdrage aan het geluk van andere mensen. Gehandicapten kunnen met veel plezier meerijden op jouw motor, bezoekers van het Zomerparkfeest genieten van jouw festivalwerk of veel jonge voetballertjes hebben een leuke zaterdag met jou als leider van hun team. Wat zou onze samenleving zijn zonder al dit vrijwillige werk. Hoe zou de wereld er juist uit zien als alle mensen, echt alle mensen, vrijwillig tijd in de samenleving zouden steken. Niet een klein deel van de mensen. Nee, alle mensen. De stad zou er een stuk mooier uit zien, de verenigingen zouden bloeien en mensen hoefden niet eenzaam te zijn. Alles zou lopen. Maar vrijwilligerswerk is ook investeren in jezelf. Stel je hebt een kantoorbaan en als vrijwilliger sjouw je hekken. Of je hebt juist een lichamelijk zware baan en in je vrije tijd ben je jeugdcoordinator. Of je werkt in een supermarkt en vrijwillig regel jij de techniek van de bars of de verenigingskantine. Daarmee ontdek je vast ook nieuwe talenten in jezelf. Je blijkt goed met mensen om te kunnen gaan, moeilijke klussen te kunnen organiseren of het juist leuk te vinden om ouderen te helpen. Die passie slaat dan over op jou en je leert er met volle teugen van. Daar wordt je beter en veelzijdiger van en uiteindelijk ook gelukkiger. Daar ben ik van overtuigd. Kortom vrijwilligerswerk is goed voor jezelf en anderen.

    Vrijwilligerswerk
  • 21-09-2012  - Afgelopen jaar waren er een paar goed voorbereide zeegasten op het Zomerparkfeest. Zij zouden zeker op alles voorbereid kunnen zijn geweest en konden als het moest het roer eventueel zo overnemen. In geval van nood. Als de wereld echt zou schudden. Dan zouden ze zeker niet door een accurate verkeersregelaar op de vingers kunnen worden getikt. Of door de immer aanwezige politieagenten aangehouden hebben kunnen worden. Of een bekeuring gekregen zouden kunnen hebben wegens illegaal vaargedrag. Als de nood aan de man zou zijn gekomen, dan zouden zij zo de bevelen van de kapitein over hebben kunnen nemen. Dan hadden zij het initiatief hebben kunnen nemen om op de boeg te gaan staan. Of op de voorplecht. Dan zouden zij bakboord geroepen hebben of juist stuurboord in het geval het de rechtse kant zou moeten zijn geweest. Toegegeven, er waren een paar surrogaat kapiteins en een stuk of wat matrozen op de Picknick. Mooi verkleed maar waarschijnlijk niet volledig in staat om het feest op koers te kunnen houden. Nee, Sander en Sam hadden het bij zich. Het. Voor het geval dat. Het officiele vaarbewijs. Zij zouden zo de secondanten kunnen zijn geworden die het Zomerparkfeest op dat moment nodig had kunnen hebben. We hebben dit heuglijke feit met z’n drieen gevierd aan de bar. Ik voelde me meteen opgelucht. Sam zou zo mijn eerste stuurman kunnen zijn geworden, en Sander mijn tweede. Daar had ik volledig op kunnen vertrouwen. Maar het was allemaal niet nodig. De ark bleef rustig op koers. Dreef niet af en verlijerde niet.

    Sander en Sam 2012
    Sander en Sam tonen hun officiele vaarbewijs tijdens het Zomerparkfeest 2012.
  • 20-09-2012  - Meer dan vijfendertig jaar heeft het Zomerparkfeest erover gedaan om 'Cultuurplan' instelling te worden. Het is nu bijna zover. In die ruim zeven lustra heeft het feest zich gestaag ontwikkeld. Niet top-down neergezet, maar van onderop opgegroeid. Met vallen en opstaan. Maar steeds met een positieve instelling gericht naar de toekomst. Actuele ontwikkelingen werden altijd wel omarmd. Ik denk aan Picture Parking. De tenenkrommende act van Leo Bassi. Tradities moeten veranderen om tradities te blijven, anders vervagen ze naar de vergetelheid. En een langzame ontwikkeling heeft ook voordeel. Het verankert zich. Er is tijd om wat uit te proberen. Een idee kan goed uitpakken. Soms wordt je door de actuele verbeteringen ingehaald. Zoals de mais bekers die nu weer van herbruikbaar plastic zijn gemaakt. Sommige ideeen zijn niet sterk genoeg. Blijkt in de praktijk. Niet altijd goed voorspelbaar. Maar je kunt er op inspelen. Daardoor staat er wel wat na al die decennia. Dit is niet zomaar te kopieren. Al die generaties vrijwilligers, die elkaar de ervaring hebben doorgegeven. Dat is wat ze tegenwoordig duurzaam noemen. En een inspiratiebron. Er zijn zoveel vrijwilligers opgegroeid met het Zomerparkfeest en hebben daar hun evenementen-, theater-, organisatie-, programmeer-, beleids- en muziekpassie gevonden. We zijn met de evaluaties van 2012 bezig, maar hieruit ontstaan meteen weer nieuwe ideeen. Om het weer beter te doen. 'Kyosei' in het Japans. Onze drijfveer om het voor onze bezoekers weer mooier te maken. Soms anders. Om te kijken of dat net iets beter is. Nu al benieuwd hoe het feestje er volgend jaar uitziet. Maar we hebben wellicht nog voortijdige verassingen voor jullie. Omdat je tradities in ere moet houden. Hoe jong ook.

    Let;s Play!
    In de Japanse metro deze undercover foto van zijn T-shirt.
    Sport is boring. Let's play videogames. Herken je het lettertype?
  • ??

    08-09-2012  - Ruim vijfentachtighonderd kilometer van het Julianapark verwijderd, strand ik in een vijftig verdiepingen hoog hotel met uitzicht op Tokyo Bay en een festival. Nee, niet echt een festival, maar meer een groot concert. Van Nana Mizuki. Nana Mizuki Live UNION 2012 op het Marine Field in Makuhari. Zo stond het onleesbaar in Kanji of Katakana geschreven. Ongeveer dan. De lange stroom jonge mensen zag ik vanuit de vijentwintigste verdieping als een lange sliert naar binnen gaan. Ik ben er ook heen gelopen, maar wel toen de basdreunen en synthesizer ritmes al bezig waren. Ik zag de crew, met hun zwarte shirtjes. Ook daar. Metalen kisten sjouwen. Het ruikt op een of andere manier hetzelfde als bij het Zomerparkfeest. Rubber. Metaal. Microfoonstandaards. Zoiets moet het zijn. Alsof ik er ervaring mee heb, kom ik toch al gauw in een gebied wat je als backstage kunt zien. Hoewel je geen direct zicht hebt op het podium kan ik wel via een laptopje van een van de stagemensen het live concert even bekijken. Flitsend. Dreunend. Vol. Een paar uur later lig ik badend in Genyou-no-yu. Het contrast kan niet groter zijn. Een Japans badhuis, op de vierde verdieping van het hotel. Heet. Heel heet. Met een 'Stone bath', 'Clay Bath' en een 'Wooden bath'. Je slentert van de ene naar de andere. Loom kom ik weer op mijn hotelkamer. De nacht is hier nu ingevallen en thuis is het nog licht en ruim voor het avondeten. Het Julianapark is heel ver weg, maar de geur was even zo dichtbij. .

    Ruik je het?
    Mount Fuji onzichtbaar op de achtergrond van mijn hotel.