Zomerparkfeest
Nederlands English Deutsch Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

  • 26-11-2011  - Het Zomerparkfeestpark ligt er winters bij. Kortgeschoren gras, maar wel nog frisgroen. Geen plas te bekennen na een lange droogteperiode. De breiboom is nu helemaal uitgekleed. Het Julianapark lijkt groter of juist kleiner dan het is. Omdat het zo leeg is en verlaten. En kaal. Maar er wordt wel aan de deur geklopt. Hard geklopt, zacht geklopt. Het is onze grote buurman. Zoals Museum van Bommel van Dam onze kleine buurvrouw is, zo is het Limburgs Museum onze grote buurman. En hij komt steeds dichterbij. De buitenmuur schuift op naar het Vriendenpodium. Alsof onze buurman aan de bel trekt en vraagt of hij straks in augustus ook mee mag spelen. Lijkt me leuk. Hebben we naast een museumzaal, bijvoorbeeld een mooie grote museumwand om films of dias op te projecteren. Zonder geluid. Net zoals de tentoonstelling achter de grote muur. Daar waren we gisteren met de sponsoren. Schuifelend langs een rijke schat aan oer-Venlose vondsten. Gespen, verzegelde documenten, vingerhoedjes, munten en oude plattegronden. Met de hulp van suppoosten komen we erachter waar het mikwe heeft gestaan. Wij dachten eerst daar waar Saturn ligt. Een stukje landinwaarts van de Maasboulevard. Dat de diepe roltrappen quasi symbolisch naar de spirituele badplaats leiden. Dat daaronder in de winkel de geest gereinigd kan worden. Precies op de plek waar de Miele en Whirlpool wasmachines staan. Dat zou mooi zijnbeweerden we met een paar sponsoren samen. Maar gelukkig zijn suppoosten nuchtere mensen. Het aantekeningenschriftje werd erbij gehaald. Het mikwe stond midden in de Zoepkoel. Dat is ook mooi, want Vastelaovend is ontegenzeggelijk ook een spirituele mentale reiniging. Zeker als je het boek van Jan van Mersbergen 'Naar de overkant van de nacht' hebt gelezen.

    Naar de overkant van de nacht
  • Wim

    21-11-2011  - We hebben feestelijk afscheid genomen van onze nestor. De stabiele factor in het Zomerparkfeest bestuur. De man van het stromend water. Stroom en water. Twee uitersten gebroederlijk verenigd in zijn handen. Hij is een van de elektrische mannen zoals ook Erik, Paul, Gonzo, Kees en al die anderen. Die elektrische bouwers die gekleurde spots op strategische plekken in uitgekiende hoekjes van bomen ophangen. De bladgroenkorrel en de rode, blauwe of helgroene kleur geven een sprookjesachtige gloed aan de onderkant van de loofbomen. Een natuurlijke sfeer in de vroege nachten van het Zomerparkfeestfestival. Dat is er al op de dinsdagavond bij de Vrienden. Maar dan is het nog niet af. Dat is het pas echt op donderdagmiddag. Trouwens waarschijnlijk is Wim al vanaf 1991 in het bestuur. Alhoewel we dat niet zeker weten. Dat zijn dus zo'n twintig jaren. Wim verlaat zijn vaste stek op de hoek van de bestuurstafel. Nu moet Paul, alias Plotje het alleen doen. Ook dat gaat lukken. De laatste jaren is er namelijk al veel gebeurd op het gebied van stroom en water. Energiezuiniger zijn we bijvoorbeeld al geworden met diesel. Honderden liters zijn bespaard door middel van een intelligenter netwerk van aggregaten. Veel spots zijn al vervangen door led. Op het veld heeft Wim zijn zoon de kneepjes van het vak al de laatste jaren overgebracht. Onno heeft op zijn beurt goede en vooral ook handige vrienden opgetrommeld om hem te helpen. Hij werkt nu bij Dirkx, zodat Wout, de elektrische alleskunner, hem kan voorbereiden op zijn nieuwe taak. Een nieuwe generatie Zomerparkfeest elektriciens klopt dus aan de deur. En die zorgt weer voor vernieuwing zoals groene energie, alles led, minder waterverbruik en waarschijnlijk nog veel meer nieuwe dingen. Die traditie zal door Paul verder doorgezet worden. Want zoals Sef tijdens het afscheid van Wim in vertrouwen tegen ons zei aan de lange tafel: Tradities moeten vernieuwen om tradities te blijven.

    Wim

    P.S. De breiboom blijft een inspiratiebron. De Jozefhof heeft al een afspraak met de Floriade. Ze zijn erg geinterreseerd in de breikunsten van Jozefhof en .......bomen genoeg.
  • 16-11-2011  - Wie had dat kunnen denken? Wildbreien is tot mooiste nieuwe woord (neologisme) van 2011 verkozen! Wij noemden wildbreien in goed Nederlands urban knitting, knit graffiti of straatbreien. Versier bomen, hekjes en verkeersborden met kleurrijke breisels. Met straatbreien maak je de wereld mooier! Zeker als je de site wildbreien.nl gaat bezoeken of langs de Jozefhof loopt. Ik dacht altijd dat wildbreien deze zomer alleen wereldberoemd was in Venlo en omstreken. Maar je komt het nu overal tegen. Zelfs bij Zeeman. Win een XL breipakket met jouw straatbrei-foto staat er op de Zeeman site. Kijk maar op Straatbreien. Stuur ons jouw straatbrei-foto en maak kans op een XL breipakket en eeuwige roem! Dat moeten we dan maar gauw doen! Beter nog de bezoekers van Jozefhof. Ik zal ze informeren. Overigens is de boom bij hun al bijna helemaal volgebreid. Wildbreien op zijn best. Er zijn ook bouwwerken gemaakt van pallets, zie foto. Diezelfde pallets waarmee we de torens op het Zomerparkfeest hebben gebouwd. Groen, hip en goedkoop. Het Manifesto House, gemaakt door Infiniski is ook groen, hip en goedkoop. Infiniski is gespecialiseerd in het maken van ecologische, duurzame woningen. Voor $118,000 in minder dan 90 dagen van 85% recycled materiaal, zie Manifesto House. Bij ons was het wel goedkoper en nog veel sneller en van 100% van recycled materiaal. Maar voor zover ik weet heeft er niemand in gewoond die zomerdagen medio augustus. Maar wie weet. Ik kan me dat van Teun, Mieke, Rene, Jannie, Peter, Daan en al die anderen van het deco-team nog wel voorstellen ook. Als je er zo mee bezig bent dan gaan je gedachten er in geloven en in wonen.

    Manifesto
  • 10-11-2011  - Het is altijd leuk om een kaartje te krijgen. Zeker als je jarig bent. Alle aandacht is dan welkom. Dat mag dan. Zeker het mooie verjaardagskaartje van het Zomerparkfeest. Let's Party! Het Zomerparkfeest wenst je een te gekke verjaardag! Dat allemaal in dat bekende ducktape lettertype. Dat kaartje komt er natuurlijk niet zomaar. Daar zit Jellie achter. Zelf een liefhebber en verzamelaar van kaarten. Maar deze verjaardagskaarten moet ze, tegen haar oerinstinct in, opsturen naar de jarigen. Maar dat doet ze met heel veel plezier. Met zo'n driehondervijftig vrijwilligers in de digitale kaartenbak, betekent dat dat er gemiddeld elke dag iemand jarig is. Dan raak je wel gewend om een kaartje te sturen. En zeer trouw. Zij weet als geen ander wanneer een vrijwilliger jarig is. Daar helpt Kees natuurlijk ook bij. Maar toch. Ze doet het trouwens namens alle Parkaholics. Dat staat op de achterkant van de kaart. Dus elk jaar feliciteren alle vrijwilligers alle andere vrijwilligers een keer. Dat zijn dus driehonderdvijftig keer driehonderdnegenenveertig gelukwensen. Dat is precies honderd twee├źntwintigduizend honderdvijftig 'Happy Birthdays' per jaar. Stel dat de helft van onze vrijwilligers een vrouw is dan zijn dat ruim tweehonderdvierenveertig duizend handen en kussen op de wang. Althans als de mannen elkaar niet kussen. Dat geldt zeker niet voor Montessorivaders. Dus waarschijnlijk komen we op ruim een kwart miljoen verjaardagsgelukwensen per jaar. Is dat geen verbroedering. Daarvoor alleen al zou je vrijwilliger willen zijn. Zeker op je verjaardag!

    Verjaardagskaart 2011
    Deze bloemen en het spiksplinter nieuwe bij Koops gekochte boek van Jan van Mersbergen (Naar de overkant van de nacht) zijn ook cadeaus. De krant niet. Die krijgen we elke dag!
  • 08-11-2011  - Op zo'n herfstige zondagochtend vroeg De Buun lezen. Heerlijk binnen. De kachel zacht snorrend. Van artikel naar artikel. Ik laat de krant voor wat het is. De grote kleine wereld komt binnen. Zit naast je op de zetel. Het verhaal achter het verhaal. En dan tussen de regels bedenk je je eigen verhaal er nog eens tussendoor. Een kluwe van gedachten. Vernet als vilt. Ik lees de mooie verhalen van wijlen Theo Lenders van Pascalle Mansvelders, van Loek Sijbers door Rob Stikkelbroeck, van Maurice Dekkers door Leon Hodselmans, van Peter Buwalda en Peter Beeker door Frans Pollux, van Kiki door Annemarie Staaks, van Mike Roelofs door Willem Kurstjens en van Paul Pollux door Marc van de Ven. Af en toe moet ik verzitten. De 13e Buun is zwaar. Komt ook door die prachtige foto's van Peter de Ronde en Mikel Buwalda. Ik projecteer de verhalen onmiskenbaar op het Zomerparkfeest. "Als we geen cultuur meer hebben, waar strijden we dan voor?". "Glokalisatie". Je lokale wortels niet verloochenen en tegelijk globaal denken. Soort Culturele Keuringsdienst van Waarde. Het staat er allemaal in. Zoals ook Theo's vorm van kunstwerken scheppen was: samen iets tot stand brengen. De kunstenaar werd organisator en daarmee een nieuwe vorm van kunstenaar. Zoiets doen we samen bij het Zomerparkfeest ook. Het Zomerparkfeest als curator en kunstenaar tegelijk. We brengen kunstenaars, vrijwilligers, bezoekers, bedrijven samen. Op een hoger niveau in de zin van verbondenheid. Allemaal met eenzelfde soort doel, maar toch ieder vanuit zijn eigen waarde. Daar strijden we voor. Soort culturele glokalisatie. Daarmee zijn we zelf kunstenaar geworden in de traditie van Theo Lenders. Dat is een mooie gedachte. Zo op zo'n frisse zonnige herfstige zondag, vroeg in de morgen.

    De Buun