Zomerparkfeest
Nederlands English Deutsch Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

  • 25-09-2011  - Afgelopen vrijdagavond was het gezellig druk bij Beppo. Bijna 59. Vrijwilligers van het Zomerparkfeest drommen bijeen om elkaar weer te zien, te spreken en te omhelzen. Het weerzien was warm. Letterlijk en figuurlijk. Heel veel bleek er te bespreken met elkaar. Met veel voldoening en opluchting. Het Zomerparkfeest was geweldig. Het begon op de opbouwvrijdag al relaxt met de Hampelemanne en de Grote Vriendelijke Reus waarbij we samen naar het feest konden groeien. De propagandamachine denderde over de stad. De breiboom werd door de stadsdichter toegezongen. Het festival begon al op dinsdag met de traditionele Vriendenavond. Met Peter Beeker & Ongenode Gaste. En voor sommigen duurt het feest wel zes dagen want die zijn naast Vriend ook sponsor. Er waren nog nooit zoveel sponsoren die zoveel geld bijeen brachten. De volgende dag speelde (zoemaar) weer. Een grootse opening en de voorbode voor vier dagen absolute cultuur. We hadden de beste vrijdag ooit. Maanden voorbereiding werden bekroond. Tot twee uur 's nachts stonden de bezoekers nog voor de kassa's. We hebben ook tijd gevonden om Richard te herdenken. Contrasten is ook het Zomerparkfeest. De presentatoren op alle podia kondigden alles enthousiast aan. Alles stond picobello klaar voor de artiesten. De vrijwilligers werden in de vrijwilligerstent verzorgd door een leger aan opscheppers, inschrijvers, koks en kids. Alle restjes gingen naar de Voedselbank. Sommigen zeiden dat het Zomerparkfeest een echt festival was geworden. Dat komt door de groteske, welhaast classicistische ingangspoorten van de Circus. Iedereen keek zijn of haar ogen uit. Zeker 's avonds. Al onze gasten dronken ons er doorheen aan de bars. Iedereen van ons heeft vast heel veel felicitaties gehad voor zo'n geweldig feest. We hebben zo rond de twaalfhonderd Vrienden bij elkaar, maar bovenal hebben alle bezoekers ons in hun hart gesloten! Je zou het bijna vergeten maar dit was ook het 35e Zomerparkfeest. Er zijn een paar vrijwilligers die al 35 jaar of bijna 35 jaar bij het Zomerparkfeest zijn. Ongelooflijk. Echte ras-Parcaholics. Daarvan namen we er van drie afscheid. Het is bijna niet voor te stellen. Dat zijn Eric, Leo & Amabile en een beetje van Wim. Eric is, zolang vele heugen, aan het sponsoren. De sponsorcommissie en het Zomerparkfeest waren eigenlijk een beetje verToeboscht. Wie kende niet die memorabele sponsoravonden in Duitsland met de poedels en krokodillen in een pizzarestaurant net over de grens. Hij laat een gat achter, maar er staan ook een paar nog jongere mensen te trappelen om zijn plekje over te nemen. Eric en zijn vrouw Elsbeth worden verrast met een collage en een mooie bos bloemen. Ook Leo & Amabile worden in het zonnetje gezet ondanks dat ze niet konden komen. Je kon geen moment even jezelf zijn op het terrein of je wordt gekiekt, geschoten of zeer close-up gefotografeerd. Hoe je er uitziet na een paar dagen Zomerparkfeest, zie je dan als je tegen de avond moe maar voldaan gaat eten. Dan zie je jezelf en vele anderen op hun Lomowall in de vrijwilligerstent. Dan gebeurt er iets. Dat is het Zomerparkfeest. En zij zijn zeker ook een beetje het Zomerparkfeest. Dat blijft. Wim neemt alleen afscheid van het bestuur. Hij wordt tussen zijn vrijwilligers en zijn jonge team bedankt en ook hij krijgt een collage op canvas. Het huidige bestuur kan het aan en het siert hem dat hij op dat moment heeft gewacht. Deze avond krijgt iedereen een cadeau mee naar huis. De Let's Play DVD met alle uitzendingen van Omroep Venlo inclusief de voorbeschouwingen met de Hampelemanne en de breiboom. Het feest krijgt een wending als de Anitaas binnenstruinen en de zaal overrompelen. De revelatie van de Picknick dit jaar. Venlo was heel even Almere-Buiten. Met meezingers als Bella, Sjonnie, Jij, Lekker Ding, Wat is Liefde, Dokter Bernhard en Gute Nacht worden danspasjes geleerd en background groepjes gevormd. "Gooi 'm er maar in Arie" galmt het door Alla Casa en Raoel start MD1 of MD2. Daarna was Rolph aan de beurt om de sfeer te verlengen. Tot in de late uurtjes liep het door met lekkere salsaritmes en evergreens. Het Zomerparkfeest is nu echt gedaan. Op 6 januari komen we al terug en dat belooft wat te worden. Johan glundert al. En dan weet je het wel. Zet het alvast in je agenda. Zes januari 2012. Tot dan. Of eerder.

    Dansen
    N.B. Loop eens bij Beppo langs en feliciteer hem nog maar kijk vooral naar de fotografie langs de wanden. Vage vergane glorie scherp in beeld gebracht. Van Constance Jentjens. Heel mooi!
  • 20-09-2011  - We hebben het al wel over de fantastische sfeer en betrokkenheid van afgelopen Zomerparkfeest gehad, maar nog niet gehad over het aantal bezoekers. De harde getallen, 'the numbers'. Die analyse wil ik nu samen met jullie doen. De basis wordt gelegd door de telpoortjes. Gemaakt in samenwerking met Fontys Hogescholen en Dirkx en onze vrijwilligers Sam en Wiel. Alex werkt sinds dit jaar ook mee en zijn invloed wordt merkbaar. Hoedt u. Dit telsysteem werkt al drie jaar perfect. Dus hebben we al vergelijkingsmateriaal. Dan zien we dat 2009 een geweldig jaar was qua aantallen bezoekers en 2011 met ruim 5% achter blijft. Een klein verschil. Bijna 20% meer gasten dan vorig jaar. Dat is door die zondag. De som van de pieken op donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag is nagenoeg gelijk voor beide jaren. De piek op vrijdag is ongekend hoog dit jaar, ruim 11000. Ruim 35% meer dan het topjaar. Dat hebben we tijdens geen enkele bluesavond ooit gehad. Het "Go Back to the Zoo"-effect, zeg maar. Maar (zoemaar) heeft samen met Guido Belcanto en alle andere donderdagavondartiesten (3x woordwaarde) voor de drukste donderdag ooit gezorgd qua oppervlakte onder de grafiek. Een maat voor de betrokkenheid en de interesse. Voer voor psychologen dus. Maar terug naar de kale cijfers. De piek in 2010 op donderdag is het "Caro Emerald"-effect. Een absoluut record, met een piekwaarde van bijna 9500. De oppervlakte onder onderstaande grafieken geven een idee hoe lang mensen blijven in het omgetoverde Julianapark. Je kunt een bijvoorbeeld een laag maximum hebben maar bezoekers blijven lang in het park, dat is nog altijd gezelliger dan een hoge piek en mensen komen heel even. Dan scoort dit jaar heel goed met een Z-waarde van bijna 14. De Z-waarde is de som van alle bezoekers op het Zomerparkfeest per minuut over vier dagen gedeeld door een miljoen. Een alternatieve maat voor hoe lang mensen in het park blijven is ook de som van alle bezoekers per minuut gedeeld door het maximum per dag en dat over vier dagen . Dan zien we dat 2009 en 2011 elkaar niet veel ontlopen en 2011 ietsjes beter is. Of er een relatie is tussen het aantal parkgangers en de gezelligheid of de omzet is op dit moment nog onduidelijk. Dat gaan we de komende jaren onderzoeken. Ik kan me wel voorstellen dat de luchtvochtigheid of de omgevingstemperatuur van invloed zijn. Maar of dat meteen te meten is in het aantal liter spoelwater bij de toiletten, blijft nog steeds een heikel punt. Sam en Alex hebben het plan opgevat om al deze gegevens te gaan koppelen. Hopelijk samen met studenten van College Den Hulster. Dat wordt een extra project. Weer zo'n bewust uit de hand gelopen project zoals (zoemaar XS) en de breiboom. Maar is het hele Zomerparkfeest niet een uit een hand gelopen project? Wie had dat gedacht vierendertig jaar (jazeker, tel maar na) geleden.

    BezoekersVrijdag2011
  • 16-09-2011  - Er zijn zoveel kleine momenten tijdens het Zomerparkfeest die op een of andere manier een onuitwisbare indruk op je maken. Iedereen heeft dat. Zeker dit jaar. Ik liep naar het hoofdpodium op zondagmiddag. Even de Cats kijken, dacht ik nog. Een glimp. Nostalgie. Ik droeg in de Catstijd spijkerbroeken met hele wijde pijpen en een vaalbruin ribfluwelen jasje. Het was druk aan de zijkant van het podium. Meezingende vrijwilligers. Ik wurmde me een beetje naar voren. Nietsvermoedend hadden enkelen al gefluisterd naar de vrouw van de drummer, dat ik er was. Ze omhelsde me. Omarmde me. Ik ging op de foto. Nou zeg maar foto’s. Gemaakt door de bandfotograaf. Wel met een heel klein compact toestelletje. Turend op het minuscule schermpje. Verre van Lomografie. In allerlei poses kwam ik erop. Ze klemde me goed vast om mijn middel. Ik was overdonderd. Ik kreeg een dikke kus. Ze wilden volgend jaar weer komen. Met de hele band. De mooiste moet een foto zijn met de hele grote groep genietende vrijwilligers om ons heen. Ik zal het nooit weten. Dit is geen unicum bij het Zomerparkfeest. Er zijn veel artiesten die helemaal gelukkig zijn tijdens en zeker vlak na hun optreden. Ik herinner me Salsa Celtica, die nog een swingende afterparty en verjaardag van de bassist hadden in hun kleedkamer. Ze hadden er schik in. Maar dit jaar ook Stan of beter Jim Barnard. Helemaal bezweet. Maar zielsgelukkig liep hij in kleine pasjes uit de Caroussel. Of Bas Welling. Zijn eerste presentatie op een festival. Helemaal goed. Ik volg hem. Gefascineerd door zijn gepassioneerde interactieve speech. Gemist? Kijk maar eens naar zijn youtube-uitzending gemist. Het is heerlijk om dit soort artiesten op ons festival te hebben. Die hebben echt wat te melden. En wij hebben hen wat te bieden.

    Bas Welling
  • 10-09-2011  - Ik kom weer terug op mijn belofte om over de allerkleinste mini-ervaringen van dit Zomerparkfeest te gaan schrijven. Dat is één van de belangrijkste bijzaken van het Zomerparkfeest. En interessant om te vertellen. Een blik achter de schermen. Een peepshow. Dat ga ik doen. Alhoewel dit verhaal al bekend is bij late vrijwilligers. Aan het eind van een festival dag komen we met z'n allen bij elkaar in de vrijwilligerstent. Dat is rond een uur of drie. 's Nachts. Daar heb ik het verhaal al eens in geuren en kleuren op een zeepkistje verteld.
    Tijdens het afgelopen feest, hebben we met succes verkeerslichten geplaatst op de Deken van Oppensingel. Vanwege het afzetten van één rijbaan. Voor de veiligheid van onze vrijwilligers die naar buiten lopen en voor de veiligheid van weggebruikers bij het uitrijden van heftrucks en vrachtwagens. Het werkt. Het ontlast ook het werk van Olaf en Rambo met name. Zij hoeven nu geen direct actieve verkeersrol te spelen. Hoewel.
    Rambo, meer over Rambo in blog 228, zit in vol ornaat langs de weg. Compleet met sigaar en boterhammen. De verkeerslichten staan op rood. De verkeerslichten staan op groen. De ongedurigheid van autobestuurders is soms groot. Zeker bij rood. Dit wordt dan bij wel eens botgevierd op hem. Dat gaat één keer goed, de tweede keer is óók nog te hebben, maar na zeven keer wordt hij het zát. Spuugzat. Een lumineus idee komt bij Rambo op. Hij fietst naar huis. De stoel langs de weg is tijdelijk leeg. Even later is hij terug. De verkeerslichten kleuren nog steeds beurtelings groen, oranje en rood. De eerstvolgende bozige automobilist kijkt kwaad. Nu komt het. Rambo maakt een kalmerend gebaar en haalt, uit een van de vakjes in zijn jasje, een afstandsbediening tevoorschijn. De afstandsbediening van zijn eigen huistelevisie, blijkt later op de dag. Met een grootse theatrale beweging drukt Rambo op één van de knopjes en knipoogt, ietwat overdreven gemoedelijk, naar de weggebruiker. De rust daalt over de bestuurder en de agressie trekt weg. Als even later het licht op groen gaat, rijdt hij tevreden met een glimlach om zijn mond weg. Door zijn zijraampje knikt hij tevreden naar Rambo. Liplezend herkent Rambo een klein bedankje. Geniaal.

    Rambo
  • 03-09-2011  - Ik heb beloofd de allerkleinste, maar daarom niet minder leuke ervaringen tijdens het Zomerparkfeest vast te leggen. Per definitie dus hele persoonlijke. Hoe massaler de ervaring, hoe minder persoonlijk. Denk ik. Lijkt me. De overweldigende beats en de keelzangers van Hanggai zijn minder persoonlijk dan de innige omhelzing met Jasper na het laatste optreden. Of het optreden van Piet Veerman vergeleken met het resoluut leeggooien van een bierglas over mijn jasje van Saartje tijdens het feestdansen in de Circus. Of de overweldigende show van 'Go Back To The Zoo' vergeleken met de droge grappen van Kamagurka. Toch? Zoals zijn grap 'Handbagage'. Die wil ik jullie niet onthouden. 'Handbagage'. Komt een vrouw bij de slager. 'Slager, hebt u voor mij 20 kg gehakt?'. 'Mag het iets méér zijn, mevrouw?'. 'Nee slager, ik moet nog met het vliegtuig'. Een paar honderd mensen hebben die grap gehoord. Na een korte aarzeling, ligt de Carrousel plat. Geniaal. De clou zit hem in de titel. Een staaltje van echt buiten de kaders denken. Heerlijk. Gewoon met een spijkerbroek en een T-shirt. En een microfoon. Meer heeft deze Vlaming niet nodig. Echt Let's Play! Een klein uur hangt iedereen aan zijn lippen. Diegenen die het meegemaakt hebben, zijn een persoonlijke ervaring rijker. Waarschijnlijk allemaal net even anders. Dan klopt mijn eerdere stelling ook niet meer. Hoe massaler de cultuurervaring, hoe meer mensen iets persoonlijks rijker zijn geworden. Allemaal net iets anders. Vanwege hun opvoeding, taalgevoeligheid, stemming, oplettendheid. Gelukkig maar. Anders waren er wel heel veel totaal verschillende persoonlijke ervaringen.

    Kamagurka