Zomerparkfeest
Nederlands English Deutsch Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

  • 27-11-2010  - Soms denk je dat je mensen kent. Op basis van je intuitie. Naar aanleiding van een gesprek. Of een eerste indruk. Nou, vergeet het maar. Achter elk mens schuilt een veelheid aan ongekende talenten. Altijd. Bij iedereen. Zo ook onder onze vrijwilligers. Ongekende talenten. Wie wist bijvoorbeeld dat Manpreet een schat aan filmkennis in zich bergt? Ik heb eens een lijstje van hem gehad met de beste films. Zijn beste films, zal ik voor de zekerheid zeggen. Maar ik vind ze ook geweldig. Wat te denken van 'Goodbye Lenin' en 'Festen'. Ik gebruik zijn lijst als leidraad bij de videotheek. Ik ben bijna door zijn tips heen. Ik moet hem eens bellen voor een nieuw top tien. En wie weet dat Ciske welhaast een poeet is? Een romanticus. Ik. Een klein voorbeeldje met '...groot verlangen naar die mooie gekleurde lampjes, die geluiden en die herrie van alle attracties, en de niet te versmaden geuren die mijn neus al prikkelden, nog voordat ik uberhaupt het kermisterrein op liep ... '. Van die dingen ja. Of dat Paul, alias Plotje, prachtig piano speelt en basgitaar plukt en zingt in verschillende bandjes. Hij kan ook niet onverdienstelijk teksten schrijven. En neem de vishobby van zijn broer Ronald. Allerlei haakjes, wormpjes, blinkertjes, aasjes vindt hij moeiteloos in zijn multi-zakken jas. Zo'n donkergroene vettige warme jas. En niet alleen langs de Maas maar ook in Noorwegen. Al het vrijwilligerswerk van Rambo kennen we al. Maar misschien zijn het er ondertussen nog meer geworden. Wie kent de achtergrond van onze nieuwste technische commissielid en aanvoerder van het trussen-team, Kay. Fysiotherapie. Studerend in Amsterdam. Of het werk van Michiel. In de garage. Theater de Garage, bedoel ik dan. Licht en techniek. Of Ine, die gezellige vrolijk kassadame. Edelsmid. Met zilver en maaskeien. Rechtstreeks uit de rivier. En wie had er achter Linda een senior re-integratie deskundige gezien? Ik niet direct. Zeker niet senior. Maar het is echt zo. En Wolfgang. Wolfgang Stark en niet de voetballer. Werkzaam bij het Limburgs Museum, maar ook fotograaf. Steeds meer.. Net zoals Sam overigens. Zijn fotoserie is genomineerd, kijk maar op http://bit.ly/bWsZAT. Zo zie je maar. Achter elk mens schuilt een wereld. Een heel eigen wereld. Wat ze gemeen hebben is een ongebreidelde passie voor het Zomerparkfeest.
  • 20-11-2010  - Ik waande me weer tijdens het Zomerparkfeest, toen ik wandelend door de stad, naar de nis van het stadhuis keek. In die overbekende Zeemankleuren knippert de neonreclame. Nepbrouwerij 'EuroTrash Brewery'. Dezelfde schreeuwerigheid als in het Julianapark. Met de Witte Reus, Super Knaller en Happy Valley, KunstSuper. Ook over de top. Opdringerig. Lelijk. Dominant. Met verfoeilijke uitgetrokken en vervormde lettertypes. Contrastrijk kleurgebruik. Of beter kleurmisbruik. Daar kunnen de mannen van Studio Denk nog steeds over mee praten. Het gaat ook om de plek. Waar hangt het. Aan de gevel van het eeuwenoud bakstenen stadhuis. Aan de sidewings van het indrukwekkende zwarte hoofdpodium. Platte commercie versus historische schoonheid. Platte commercie versus pure cultuur. Dat maakt het zo wereldvreemd. Dan valt het ineens op. Want als we even verder doorlopen langs de Blauwe Trap dan knalt ook daar de neonreclame van de nieuwe Maasboulevardgevels af. Dat is dan ineens niet gek. Niet eens verschrikkelijk lelijk. We verwachten het daar zelfs. Een afspiegeling van de reclame-uitingen in de huis aan huis blaadjes. In die zin lijken ze allemaal op elkaar. Alhoewel. Er zijn ook andere voorbeelden. Op de Parade met 'Cameleon', in de Klaasstraat met 'Xie' en prijswinnaar 'Pistache Men'. En ook in de nieuwe Maasboulevard. Stijlvol. Zacht kleuren in harmonie. Kwaliteit. Mooie gevel. Zelfs een dankbaar onderwerp voor de stadsgidsen tijdens een rondwandeling door de stad. Ik heb het zelf gezien. Rond een uur of tien in de avond. Wandelend door de stad.
  • 13-11-2010  - Als je onverhoopt door het Julianapark wil, dan kun je het schudden. Shaken. Althans te voet. Zonder lieslaarzen. Met de fiets kan het nog net. Dan neem je een aardige snelheid en trek je je benen hoog op. Van de trappers. En je hoopt maar dat je er doorheen bolt. Er staat een gigantische plas over het fietspad langs museum van Bommel van Dam. Het Julianapark staat blanker dan ooit tevoren. De zinkput kan deze hoeveelheden niet aan. Alweer. Ondanks onze schoonmaakactie tijdens het Zomerparkfeest in augustus. Een beetje eng als je er blindelings doorheen rijdt, want je weet niet hoe diep het echt is. Misschien zit er wel een kuil. Net ontstaan. Knal je ineens naar de diepste diepten. Ik zie dat de meeste fietsers het er gewoon op wagen. De voetgangers lopen terug. Of helemaal om. De middenstand zal ervan lijden. Vanuit Venlo-Oost wordt het duidelijk minder qua kopers. En het museum zal het ook voelen. Maar die zijn tot laat bezig om hun veertig jarig jubileum voor te bereiden. Buiten is het donker en de kantoren zijn nog verlicht. Hun veertig jaar valt gelijk met ons vijfendertig jarig lustrum. In 1971 opende het eerste museum voor moderne kunst in Limburg zijn deuren: Museum van Bommel van Dam. "Kunst kan ons voeren naar de diepste diepten, maar ook meenemen naar de hoogste toppen" heeft Maarten van Bommel eens gezegd. Even kijken als het straks een strenge winter wordt met windvlagen. Of dan de sneeuw door de storm wordt opgezwiept tot een berg ijzige sneeuw. Zo precies over het fietspad door het Julianapark. Dat de fietsers er niet meer doorheen kunnen. Of alleen met een hele grote aanloop. Dat de voetgangers hun bergschoenen moeten aantrekken. Hebben we, na de diepste diepten ook de hoogste top gezien dit jaar. De laatste top. Dit jaar dan. Trouwens. Je hebt nog een paar dagen de kans om de film "Shocking Blue" van Mark de Cloe en onze cameraman Rob Hodselmans te zien. Heel mooi. Ook wel zielig, maar met hele gedetailleerde details. Prachtig gefilmd dus.
  • 08-11-2010  - Dit was een culinair en cultureel weekendje. Van het ene uiterste naar het andere contrast. Was het vrijdagavond rustig bijkletsen en lekker eten met vrienden. Zaterdagavond was het met familie dineren in de stad aan de Maas. Rijst in schuimpjesvorm. En zo zacht als marshmallows. Amuses. Teriyaki . VOC specerijen. Topinambour. Van die dingen. Overdag ondergedompeld in K20 en Museum Kunst Palast. In Düsseldorf. Natuurlijk op stap met de Vrienden van Museum van Bommel van Dam. En in de bus met Rick Vercauteren. Wat een heerlijk brok verbale energie. En een schat aan biografische kennis. Van Nam June Paik tot Keith Richards. Zelfs de stapels vilten vloertegels van Joseph Beuys gaan voor mij met hem leven. Inspirerend. Zondag is er de eigen kunstroute door de stad. Met Aschwin Breur. De vrolijkheid en tederheid straalt je tegemoet. In de Kamer voor Kunst aan de Goltziusstraat bij Monique Bruls, prachtige warme, verzengende, gloeiendhete schilderijen van Marc Renckens. En aan het eind van het weekend sta ik oog in oog met Ongenode Gaste. In perron 55. Die lekkere pure rockband met dialectzanger en gitarist Peter Beeker, drummer Jim Geurts, gitarist Jesper Driessen en hammondspeler Dick Franssen. In Zomerparkfeest Vriendenshirt van Iris Slock en even later in een mouwloos Zomerparkfeest vrijwilligersshirtje. Natuurlijk ook bekend van Alquin. Alweer wat jaren geleden op het Julianapark te gast. En met bassist Vincent van Haperen (zoon van). Hij stond dit jaar met Pitch Blond op het Vriendenpodium. Peter's band is geweldig en het beste wat hij ooit had, wellicht. Jan van Haperen (vader van) stond te glunderen en is door Peter zelf bedankt voor het verwekken van zijn zoon. Lang geleden. "Geen dank", zal hij waarschijnlijk bescheiden gezegd hebben. Als voormalige woordvoerder van de gemeente weet je wat je moet zeggen op zo'n moment. Kortom. Een weekendje dus met contrasten.