Zomerparkfeest
Nederlands English Deutsch Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

  • 28-12-2009  - Bent u competitief? Ik wel, denk ik. Zeker vroeger. Als scholier. In alles zag ik een wedstrijdje. Een tweestrijd. Een koers. Elke boom was een virtuele finishlijn. Nee, niet eens virtueel. Echt. Echt echt. Elke lantaarnpaal of boerderij kon het zijn. Maakte niet uit. Of dat hectometerpaaltje of veulen in de wei. Alles kon het zijn. Ik hoefde ook geen echte directe concurrent te hebben. Dan was het een tijdrit. De proloog van de Ronde van Spanje of Frankrijk. In mijn fantasie was ik de verslaggever en de tijdrijder tegelijk. In één en dezelfde persoon. Ik imiteerde Koen Verhoef even enthousiast. Of Herman Kuiphof. Met dezelfde tongval. De weg naar school was grillig. Qua snelheidsverloop dan. Geen constante rijder. Met mijn eerste autoritjes moest ik daar wel mee uitkijken. Elke medeweggebruiker was een potentiële tegenstander. Iemand die ik op de meet moest zien te kloppen. Dat kon de eerstvolgende brug over de snelweg zijn. Of het ANWB bord over 1600 meter. Soms overschreed ik de maximum snelheid zonder er erg in te hebben. Vertel dat maar eens een politieagent. Deze week merkte ik dat het er nog steeds is. Bij Health City. Op de hometrainer. Raar woord eigenlijk als het apparaat niet bij je thuis staat. Maar goed. Stiekem keek ik op het display van mijn buurrenner. Wat was zijn "level"? Wat zijn gemiddelde snelheid? Hoeveel kcal heeft hij al verstookt? Ik zette achteloos een tandje erbij. Net iets hoger. En mijn pedaalfrequentie stijgt wat. Als mijn collega voortijds afstapt, glorieer ik. Zonder het te laten merken. Maar het innerlijke plezier is er niet minder intens om. Bij de altijd lastige "lower back" oefening, moet ik mijn meerdere erkennen. Mijn onbekende voorganger had het pinnetje op 65 kg gezet. Schichtig kijk ik om me heen of niemand kijkt. Ik zet de belasting snel op een schamele vijfentwintig. Dat trek ik nog net, vijftien keer achter elkaar. Maar gelukkig. Ik heb het niet alleen. Op de Deken van Oppensingel zie ik een groepje trimmers voluit sprinten. Bij de hoek van de Jan de Verwerstraat is de virtuele finish blijkbaar bereikt, want de wielrennershandschoentjes gaan van het stuur. Ik zie nog net de vervaagde Vuelta finishlijn met Vuelta logo op het asfalt. Vandaar.
  • 24-12-2009  - Er is iets veranderd in het park. Hebben jullie dat al gemerkt? Het valt niet meteen op, maar toch. Nee, niet alleen het dikke pak sneeuw wat er nu ligt. En de gedempte stilte die dat met zich meebrengt. Er is een gat gevallen. Ik mis één van de keien. De gladste om preciezer te zijn. De zwarte briljant ligt in de reparatie. Vandalen hebben erin gekrast. Of gekratst. Ik had gesport op één van de toestellen in Health City naast sportman en culinaire kok Marc Frey. Die komt er wel driemaal per week. Ik haal dat niet. Hij doet ook dingen die ik mijn minder goddelijke lichaam niet toevertrouw. Ik fiets terug via slijterij Hejo van Henk Jonker met wat Belgische biertjes in mijn fietsmand. Altijd even naar links kijken aan het eind van de Stalbergweg bij Geert en Marlies' kleinste museum. Prachtig landschapje met dennenbomen en skiërs. Daarna een scherpe bocht naar rechts en bij de snel reagerende LED stoplichten naar links en door het Julianapark. Ik zag het bijna meteen. Een leegte in kunstwerk "De Keiharde Stilte" van kunstenaar Adri Verhoeven. Maar er is ook goed nieuws. Het huidige totale oeuvre in de stad krijgt een vervolg. Op veertien plekken in de stad staat in totaal 60.000 kilo aan versteende kunst. Eefke zelf, denk ik, heeft besloten om zeker één groep stenen te kopen. De kunst zou tot maart in de openbare ruimte blijven liggen, maar we kunnen er dus voor kiezen om er een permanent in Venlo te houden. De keien in het Julianapark zijn voor mij verreweg de mooiste en daar heb ik op gestemd. Ik zet mijn fiets tegen het huis. Vandaag hebben we een meeting met enkele Zomerparkfeesters over 2011. Nee, niet de Boerebroeloft. Dat gaan we niet doen. Maar dan hebben we wel ons vijfendertig jarig jubileum. Wat we gaan doen gaan we daar samen bespreken. We hebben nog anderhalf jaar. Hopelijk genoeg. Heb je trouwens nog verhalen van vroeger? Schroom dan niet om het ons te mailen. Zet erbij in welk jaar. Daar kunnen we straks zeker wat mee doen.
  • 19-12-2009  - De kalenders zijn twee dagen lang uitgedeeld aan vele vrijwilligers. Zoals Shanna en Debbie. Vertellend van haar twee hondjes. In de sneeuw. Een aantal pootjes afgedrukt als dopjes in het wit. En dan een lange streep van zijn snoet. Door het dolle heen glijdend. Zij gaat ook meteen terug, compleet met alle twaalf maanden van 2010 onder haar arm. Om in het bos te gaan spelen. Ook Hans is er. Nog lekker meekletsend met een pilsje. De vakantie staat voor de deur. Nog eindeloos lang. Ook Gonzo is er. Helemaal. Helemaal in het leer. En straks in de voorzomer liftend. Niet gewoon via personenauto's. Ook geen internationale vrachtwagens. Nee, met de boot. Met de duim omhoog langs de Maas. Letterlijk. Met een rijnaak of wat kleinere boten. Prachtverhaal. Trouwens Jellie en Kees zitten donderdag veertien januari nog een extra dag klaar met kalenders. Voor diegenen voor wie het te glad was. Of niet konden komen. Zeker ook voor Ruud en Ank. Die hadden hun eigen trouwdag. Eindelijk, zou je haast zeggen. Gefeliciteerd. Ik ga straks naar het Glazen Huis op de Markt. Initiatief van Omroep Venlo en Kiwanis. Alweer Kiwanis. Rond half een zit ik achter het raam. Spreekwoordelijk dan. Het is steenkoud, dus ik ben benieuwd of er uberhaupt mensen komen kijken. In ieder geval luisteren. De intervieuws en Kerstnummers galmen over de Markt. Alle vrijwilligers kunnen persoonlijk de Kiwanis en de Omroep steunen. Heb ik net gedaan. In een grote ton voor het Glazen Huisch. Eigenlijk voor Sokkertante. Nog beter voor speelgoed voor kids die dat niet kunnen veroorloven. Een goede Kerstgedachte. Ik ga ook voelen of dit glazen huis een idee is voor het Zomerparkfeest 2010. Voor het Parkpraotteam. Dat idee was er al eerder maar is toen niet gelukt. Wellicht volgend jaar wel.
  • 16-12-2009  - Ik fietste vanmorgen langs het Julianapark en de rijp lag op het gras. Prachtig. Een ijskoude grijswitte waas hangt over het park. Met een beetje fantasie lijkt het ook erop alsof het gras aan het dampen is van de warmte. Alsof de enthousiaste bezoekers van het Zomerparkfeest in de zomerhitte zijn blijven staan voor het hoofdpodium en in de grond gezakt zijn. Maar door het gemis van één handschoen, weet ik dat het fris is. Eigenlijk hartstikke koud. Ik voel het. Als Fries zou je meteen gaan mijmeren over de Elfstedentocht. Als halve Limburger denk ik meteen aan Glühwein, wafels van Lamers, Vastelaovend en de Kerstmannenloop, van serviceclub Kiwanis van onze Hank, lid van de sponsorcommissie en nu ook onze kersverse subsidieman. Prachtevenement. En leuk. En het scheelt een altijd moeilijk te plannen fitnessbezoek. Want het is niet niks om in een flodderig Kerstmannenpak te gaan rennen. En het is toch een flinke afstand. Je kunt wel het hele stuk uit de wind rennen. Achter de brede rug van een andere Kerstman. En tussentijds kletsen en zwaaien naar het publiek. Die hebben oorwarmers, lippenboter, wanten, moonboots en sjaal. Nu ik dit intyp, heb één van de mooiste en uniekste maanden van de kalender zichtbaar. Het hoofdpodium in al haar glorie met de stad op de achtergrond in warme kleuren. Dat was mogelijk omdat de sponsortent al afgebroken was. Uniek moment dus. Die mooie full color kalender krijgen alle vrijwilligers van het Zomerparkfeest 2009. Uit dank voor al het werk en zeker ook voor die zware extra dag. Toen de renners uit Spanje, België, Italië, Frankrijk, Duitsland, Verenigde Staten langs de Deken van Oppensingel denderden. Langs het Julianapark. Toen al aardebruin, grasloos, stoffig en nog heet van de vorige dagen. Heel heet.
  • 09-12-2009  - Het moet niet gekker worden in VinL'eau. Ik kom binnen en de kerstboom staat er al. Compleet met gouden ballen. Nog niet klaar, zegt Frans. Mariet en Amy willen het zeker nog feeërieker maken. Even verder achterin, zitten aan een ronde tafel wat sponsorcommissieleden fanatiek spijkers op brieven plakken. Daarnaast een grote stapel megagrote enveloppen. Mijn eerste associatie is een actiegroep die iets ergs in haar schild voert. Niets is minder waar. De sponsorpakketten worden voorbereid en de nieuwe full color kalender is nou eenmaal groot. Dus vergt het ook een grote enveloppe. Wel een standaardmaat. En met de spijkers hang je de kalender op. Hoe eenvoudig kan de wereld zijn. Tussen het plakken door is er ook een informele vergadering. Met Anny, Frans, Hank, Han, Vincent, Hein, Rudi, John, Jos en aanvoerder Arno. Het ontwerp van Erik Toebosch komt langs. Een vliegende hond in zebrakleuren. Eigenlijk de beroemde 'Kielf" van Toebosch. Maar nu met vleugels! Iedereen ziet het al op een zwart T-shirt. De goedkeuring zal worden overgebracht naar Bali. Per mail. We hebben in 2010 waarschijnlijk ook eco-sponsoren. Te koppelen aan ecologische doelstellingen. Deze categorie, naast onder andere diamant, diamant-plus, goud, en zilver, moet nog verder uitgewerkt worden, maar de basis is gelegd. Op de toog ligt ook een bescheiden foldertje van de Juniorkamer. Kerstbomen worden nu voor een klein sponsorbedrag bij u thuis afgeleverd. De Kerstbomentaxi. Dus geen kerstboomnaalden in je kofferbak meer. Ondernemerschap. Op de achtergrond speelt zacht de Beatles. John gaat vanavond naar Paul McCartney. Alweer weg, hoor ik u zeggen? Ja. Na Munchen, Brugge, Rome, zeilend in Kroatië, Belfeld en Marseille, nu dus Arnhem. Het moet niet gekker worden.
  • 02-12-2009  - Vandaag zijn de speciale kadopakketten naar de WAA schoonmakers gegaan. De schoonmakers van het Julianapark. Tijdens, of beter gezegd, vóór elke festivaldag al vroeg in de weer. En natuurlijk ook op die extra Vueltadag. Zij zorgen ervoor dat alle rommel weg is. Vóórdat alle vrijwilligers smorgens binnenkomen. Vóórdat het hooggeëerd publiek door de poorten stroomt. Zij ruimen alle rommel op. Op en rondom het festivalpark. Maar ook achter het hoofdpodium, achter het Vriendenpodium, in de sponsorruimte en achter de bars. Kortom plekken waar het gewone publiek normaliter niet komt. Behalve dan de vrijwilligers, sponsoren en de Vrienden van het Zomerparkfeest. Ik lig zelf smorgens vroeg nog op één oor. Maar met bladblazers, harken, vuilniszakken en de van Gansewinkel clicko's, sjouwen ze vroeg door het park. Het Zomerparkfeestterreinteam. Zo'n ruim dertig mensen zijn die vijf vroege dagen van de partij. Onder leiding van André, Peter, Cor en Hans. Of voor diegene die ook hun achternamen nodig hebben, André Joosten, Peter van Dijk, Cor Geurts en Hans Faassen. Via dit team krijgen we ook praktische tips door om de hoeveelheid rommel te beperken. Bijvoorbeeld de ontelbare stukjes weggooistrips, die van een setje van tien bonnen worden gescheurd. Of de duizenden losse stokjes van de WC-lolly's. Bijna niet op te ruimen. En het composteert ook niet in het milieu. Daar kunnen we wat van leren. Het Zomerparkfeestterreinteam is zonder onder andere Michael Vervoort, alias Rambo. Wel inclusief pet, jasje, T-shirt, nog een T-shirt en sigaar. Ik weet even niet welk merk. Hij is lid van een ander team. Het team bij de poorten aan de Deken van Oppensingel, namelijk Service&Veiligheid. Ook mensen die zonder in de schijnwerpers te staan, geweldig werk verzetten. Mensen helpen en toeleveranciers de weg wijzen op het park of naar hun contactpersoon. Dat team staat onder leiding van Olaf. Olaf Palmen natuurlijk. We hebben nog niet berekend hoeveel uren hij gedraaid heeft, maar dat zijn er veel, héél veel. Ik zal het hem vanavond eens vragen. Ook zo'n betrokken vrijwilliger, die zich verantwoordelijk voelt voor een belangrijk deel van het Zomerparkfeest. Dat deel dat niet op het podium staat. Niet in de schijnwerpers. Niet aangekondigd wordt. Maar zo belangrijk.