Zomerparkfeest
Nederlands English Deutsch Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

  • 26-11-2008  - De doos met oud-papier zit alweer vol met Sinterklaasfolders en de eerste kerstreclames vallen al in de brievenbus. ´s Morgens bij schemering op de fiets. Nog steeds via de binnenstad. ´s Avonds bij pikkedonker weer naar huis. Het LED achterlichtje aan en de dynamo draaiend tegen de voorband. Nog even en we proosten weer met champagne op het nieuwe jaar. We gaan eerst nog als Straolende Sterre of beter als Kerstmannen lopen met de Kiwani’s. De dagen zijn dan nog korter met weer wat langere nachten. Volgend jaar begint het Zomerparkfeest bij wassende maan. De wassenaar is de opening van de maan. Een ouverture. Wassen, kort na nieuwe maan, als ze precies tussen de aarde en de zon staat. De maan wordt dan een sikkeltje. Vanaf het Julianapark, dus vanaf het noordelijk halfrond gezien, is dat een rechts verlichte maansikkel. De zon gaat al rond half negen onder. Da’s een uur eerder dan tijdens de opening van het Zomerparkfeest van dit jaar. De sfeer bij het hoofdpodium is bij schemering spectaculairder. Dat scheelt een hoop. Met een kleurrijk verlichte achterwand met de LED’s van Lagotronics. Daarvoor ademloze toeschouwers die zich vergapen aan het subtiel akoestisch geweld, ondersteund door de verrassende visuele patronen. Dat is het meest sprookjesachtige van zo´n festival. Je bent ondergedompeld in een soort warme geluidsdeken en je droomt terwijl je wakker bent. Hopelijk hebben we een mooie opening, de stad en het Zomerparkfeest waardig. En daarna door naar de Vuelta en meteen daarna de Ouverture. Weer een opening.
  • 21-11-2008  - Het Julianapark ligt er heel open bij. Een beetje kalig zelfs. Aan alle kanten. De bladeren zijn van de bomen. Lege koude takken. Hier en daar is het gras omgeploegd van groen naar bruin. Bomen staan eenzaam tegen de weg aan en zullen straks ook moeten wijken voor de tunnel. De lage groene hegjes zijn gerooid en er is een doorgang gemaakt voor de fietsers en voetgangers. Weg boom. Die jarenlange slinger die je moest maken om thuis te komen gaat er straks wellicht helemaal uit. Het fietspad loopt nu vanuit backstage hoofdpodium, tussen de spiegeltent en de Parkpraot redactie met Maud en Mischa door. Langs de webmasters Wiel, Sam met Marcel en daarna dwars door de toiletunits naar de Burgemeester van Rijnsingel. Daar zijn nu de verkeerslichten al geplaatst. Volgens mij was dat meer dan tien jaren geleden al bedacht. De route lag er al. Weliswaar met bakstenen geplaveid, maar toch. Dat pad liep raar om die boom heen. Er is ook een landschapstechnisch verhaal volgens mij. Oorspronkelijk was dit de weg van de binnenstad van Venlo, door de stadspoort naar de kasteeltuin van Schloss Krickenbeck. Die wordt nu zeg maar in ere hersteld. Je zou ook nog kunnen geloven dat wij en met name de technische commissie het toen al lang wisten. Twee jaar geleden is de kleinere ingang verplaatst van de Stalbergweg naar de Vredesvlam. Dat kunnen we nu zo houden. Ook als de tunnels in aanbouw zijn en ook als de tunnels er straks zijn en de wagens voorbij razen. Het kan ook toeval zijn allemaal.
  • 16-11-2008  - Soms leef je een tijdje uit fase. Ken je dat? Alles gaat stroef en kost meer moeite. De puzzelstukjes passen net niet. De vergelijking met mijn oma is hier wel op zijn plaats. Zij heeft haar hele leven oude, tegen het verrotte aan, appels gegeten. Zo’n meer dan tachtig jaar lang. Elke keer als ze nieuwe appels op de markt gehaald had, moesten eerst de oude op. Dat is zo. Verlekkerd keek ze toch nog naar de verse appels. Maar eerst de geelbruine. En dat tachtig jaar lang. Elke dag. Eerst die verschrompelde Goudrenetten op. Daardoor at ze altijd van binnen uit enigszins rottende appels. Als ze nu op haar tweeëntwintigste tegen zichzelf had gezegd “Nu gooi ik eerst alle oude appels weg”, dan had ze de rest van haar leven verse Golden Delicieus gegeten. Heerlijk sappig. Eén keer de fruitschaal weggooien. Nu heeft ze tientallen jaren onnodig in muffe vruchten gebeten. Met of zonder Kukident. Even een kleine doorslaggevende beslissing en het hele leven is anders. Mooier. Datzelfde geldt nu voor Emmaus Feniks in Tegelen. Gezeteld in het voormalig Trappistenklooster op de Ulingsheide. Als er nu geld komt dan lopen de daklozen weer synchroon en kunnen ze hun eigen leven opbouwen. Anders lopen ze weer hun hele leven achter hun eigen leven aan. Zomerparkfeest vrijwilliger Ger Nelissen is Emmaus vrijwilliger. Die grote man met die grote handen en die enthousiaste lach. Hij verplettert je bijna letterlijk met zijn goede zin. Hij spelde me de tweede Emmaus Vrienden button op en vertelde over het Emmaus werk waar hij en vele anderen mee bezig zijn. Het stond in de krant. Geld voor het brandveilig maken van de winkel en alle bewoners lopen weer synchroon. Anders eten ze hun hele leven rotte appels.
  • 11

    14-11-2008  - Gisteren hadden we bestuursvergadering. Boven Take Five. Dat weet bijna iedereen, want er hangt een messing plaatje boven de voordeur van het café. Vastgeschroefd met vier roestvrije schroefjes, zodat het nooit meer los gaat. “Lokaal Zomerparkfeest” staat erop. Zo’n vergadering begint eigenlijk al achteraan aan de bar met een lekkere sterke kop koffie of geurige kop thee. Van Frank. Dan druppelt iedereen binnen. Het dagelijkse werk achter zich latend. De eerste weetjes worden al uitgewisseld of Baer of Marcel is weer op vakantie geweest. Er is altijd wel iemand die dan zegt dat we naar boven moeten. Dan gaat de karavaan naar de vroegere kamertjes van het voormalige hotel. Het eerste hotelkamertje, Room 10, staat vol met rommel en dozen vol met roze pitchers. Die hebben we nog achter de hand voor cadeautjes, zeggen we al jaren. Het volgende kamertje, Room 11, is nu leger dan ooit. De oude ordners en fotomateriaal zijn namelijk naar het gemeentelijk archief verhuisd. De ijskast staat er goed gevuld bij. De gang is wel wat nauw, want er staan kratten vol met lege flesjes. Die moet Baer nog weghalen. Dat zal ik hem nog zeggen. Daarna kom je in ons vergaderhonk. Dat waren vroeger een aantal losse hotelkamertjes. Dat kun je nog zien aan de oneffenheden in het plafond. Daar stonden eerst de muurtjes van de kleinste hotelkamertjes. Zo tegen elven gaat de stoet weer naar beneden. Hard gewerkt, dus het is tijd voor een pilsje. Brand Up. Van Pieter. Als het dan gezellig is wordt het ook nog later. Thuis sluimer ik op de bank weg met een half dichtgevallen “Buun” op schoot. Op pagina 259, Google Earth 11. Geschreven door Guus over het Julianapark. Hoe kan het ook anders.
  • 08-11-2008  - Onze buurvrouw is volgend jaar jarig! Ze kwam een paar jaar geleden naast ons wonen. Om precies te zijn op 5 juni 2005. Ze wordt volgend jaar tien en ze viert haar verjaardag het hele jaar door. Ze is klein en broos en straalt altijd. Overgewaaid, of beter gezegd overgevlogen, uit zeven werelddelen. Samen met de vlammetjes uit Memphis, Den Haag, North Wales, Sydney en Cadzand, waakt ze over het Julianapark en over Venlo en over de hele wereld. Ze heet "Wereldvredesvlam". Ze woont vlakbij de Museumingang van het Zomerparkfeest. Midden in het Julianapark. Straks als de mensen de donkere tunnel uitrijden zien ze meteen het licht. Letterlijk. We kunnen haar eind augustus ook weer in het zonnetje zetten als wij ons “tuinfeestje” vieren. Dan nodigen wij haar uit. Alle ideeën voor het verjaardagsfeestje zijn welkom. Ons kaarsje bij het kapelleke van Genooi brandt symbolisch ook nog steeds. Aangestoken vóór het Zomerparkfeest 2008, waarbij we elkaar moed inspraken bij de start van de opbouw van het festival. Donderdag was ik bij “Vers Leed” in Q4. Met Peter Beeker en Gies Backes in het portiekje aan de Bolwaterstraat. Bert van den Bergh op een mooie ruime rode tweezitter in galerie New Untitled. En ook niet te vergeten Liesbeth Maas en Sjaar Peetjens. Ook klein en broos. Met een hoogtepunt voor “Fantasia”. Drie Marokkaanse jongens, in ‘t plat. En een meeslepend oosters ritme. Het bleef Marokkaans met een Venloosch randje. Heerlijk om ze het woord “moeder” te horen uitspreken. En die ontwapenende lach erbij. Ook Chris de Haan verraste mij met zijn Venloos dialect. Arno kon het gedicht van zijn vader helaas niet zingen. Die was die ochtend overleden, echt vers “leed” dus. Sef en Lisette namen de presentatie samen liefdevol over. En de waxinekaarsjes bij Beppo brandden bij het bluesy liedje van Ingrid even iets harder