Zomerparkfeest
Nederlands English Deutsch Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

  • 31-10-2008  - Ik ben vanmorgen naar het mannenbadhuis geweest. Althans de moderne versie ervan. HealthCity. Eerst een kop sterke, bijna Turkse koffie om wakker te worden en daarna met het schema in de hand het circuitje af. Na anderhalf uur borstoefeningen, bandlopen, onderrugtraining en een soort van langlaufen, strijk ik neer in het dampende stoombad. Zwetende mannen. Daar worden de maatschappelijke nieuwtjes uitgewisseld, de wereldproblemen opgelost en enfin, je staat toch naakt tegenover elkaar, persoonlijke ervaringen besproken in een relaxte setting. Na de douche, voel je je herboren. Iedereen uit de buurt is er. In het verlengde daarvan, op zondagmorgen, de Hoogmis, althans, de moderne versie ervan, XCo. Ook van HealthCity. Een jonge priester, op een verhoging met fel gekleurde haarband en opzwepende muziek, brengt een hele groep volwassenen in volvoering. Je raakt in een soort happy cadans. Ik ga mijn mp3-tjes van Enigma meenemen, dan wordt het nog echter. Daarna praten we na. Hoe heerlijk het is. En dat is ook zo. Eerlijk is eerlijk.
    Vanavond hebben we een verrassende sponsoravond, of beter gezegd, een mecenasavond. Wij waren namelijk genomineerd voor de MecenaatsMuze Stimuleringsprijs. Onze sponsoren als mecenassen. Betrokken beschermheren van kunst en cultuur en maatschappij. Om niet. Maar wat ook zo bijzonder is. Naast het Zomerparkfeest waren genomineerd, IntroDans, Nederlands Blazersensemble, Foam Fotografiemuseum Amsterdam en het Concertgebouw orkest. Professionele organisaties. Daar staan wij tussen! Daar word ik ook gelukkig van. Foam is het trouwens geworden.
  • 25-10-2008  - Ik was nog wat vergeten te vertellen. Deze week viel mijn oog ’s morgens heel vroeg in de gauwigheid op een cursus grimeren. Dan komt de naam Josje onherroepelijk boven, geflankeerd door haar Joost. J&J. De gezellige gangmakers in de infostand. Onder andere. Ook vaak gevraagd als typische typetjes bij allerlei Zomerparkfeest activiteiten. Toen mijn ogen wat beter opengingen en ik de slaap eruit gewreven had, zag ik dat het een cursus pelgrimeren betrof. Het scheelt maar drie letters, maar het is wel wat anders. Van Herman Verweij. Ook een poëtische vrijwilliger van het Zomerparkfeest. Hij is net terug van een honderd dagen pelgrimage naar Assisi. Ik naar de inleidende avond op de Volksuniversiteit. Een geboren verteller aan het woord met zijn pelgrimgitaar als kameraad. Anderhalf uur vliegen om. Pelgrimeren staat ook nog op mijn verlanglijstje. Of beter gezegd, een maandlange wandeltocht met weinig spullen. Thuisgekomen, zie ik Dick Franssen in een Zomerparkfeest T-shirt van 2007 spelen op zijn orgel. De voorbode voor het optreden van Alquin in Baer de Woers. Gisteravond speelt hij live op het podium. Heerlijk. De wapperende haren van Dickie pontificaal voorop. Wederom in een Zomerparkfeest T-shirt. Nu van 2006. Een flashback van vijf jaar geleden komt op. Toen we Alquin meebeleefden vanaf de zijkant op het hoofdpodium.
  • 24-10-2008  - We hadden dit weekend een ommetje gemaakt naar de stad via het Julianapark en daarna zat ik lekker op te warmen in Grand Cafe Dante. In de elleboog van de Parade. We zaten op van die hoge stoelen aan een hoge tafel. Je voelt je ineens weer kind die wiebelt met zijn voetjes in de lucht. Maar wel aan het Bokbier. Vandaaruit kijk je prachtig over de lengteas van de Parade. Er komen allerlei bekende Venlonaren met een gitaar op de rug of vage kennissen langslopen. Zij zien jou niet. Maar ik kijk mijn ogen uit. De straat lijkt langer en breder dan als je er gewoon doorheen loopt te winkelen. Dan is het een knus straatje. Zoiets had ik gisteren ook, toen ik weer via de stad naar mijn werk fietste via het Julianapark. Dat is mijn route nu de straat open ligt voor de nieuwe rotonde. De doorgang van de Stalbergweg naar het park is al min of meer versperd, maar als fietser heb je privileges. Laverend tussen de roodwitte borden steek ik de Burgemeester van Rijnsingel over en weet dat er iets veranderd is. Maar wat precies? Ja ik weet het. Links ligt er een brede en verlichte boulevard, met op de achtergrond het station. Verraderlijk veel wit licht op je netvlies, zo vroeg in de ochtend. De bomen zijn al gerooid voor de tunnel. Natuurlijk. Het oogt al als een aankomstplaats voor een grote wielerronde. Maar uit betrouwbare bron weet ik dat dat niet daar zal zijn maar een stukje noordelijker. Dit wordt de komende jaren ook een uitdijende bouwput, die uiteindelijk ook een put zal blijven, waar het verkeer doorheen gaat razen. Ik ben benieuwd hoe straks de bewoners van Venlo-Oost op het Zomerparkfeest komen. Via een ommetje.
  • 15-10-2008  - Heerlijk zo ’s morgens vroeg door het Julianapark fietsen. Lekker fris. Wat een kleuren. Maar de kleuren vallen. Gestaag. Roodoranjegele bladeren vallen van de takken. Rondom elke stam ligt het vol. Elke boom staat in zijn eigen afval en in zijn eigen voedsel. De gemeente hoeft het eigenlijk niet weg te halen. En wij hebben er straks ook geen last meer van als het hoofdpodium opgezet wordt of als de cateraars weer hun standjes in gaan richten. Nu ruikt het naar herfstnatte champignons. Maar dan niet meer. Dan is alles weer in de eeuwigdurende keten opgenomen. Dan ruikt het weer naar de zwoele zomeravonden. Da’s anders bij ons soort mensen. Stel dat wij ons eigen afval met ons mee zouden zeulen. Dat zou een raar straatbeeld opleveren. Een beetje zwerverachtig. Krom lopende mensen, trekkend aan een enorme berg afval. Dan denk je wel beter na als je wat weg knikkert. Dan hadden we al lang iets verzonnen. Of hadden we al lang beter naar de natuur gekeken. Veel ideeen hebben hun oorsprong bij het goed bekijken van de natuur. Ian Thorpe zwemt niet voor niets zo hard. Nood brengt ideeën. Ik hoorde dat er in de grote oceaan een verzameling plastic afval drijft van ongeveer zo groot als Nederland. Verzameld. Alsof er een soort wereldwijde meeting is georganiseerd door alle plastic tassen, gele jerrycans en nylon netten. Bijeengebracht door de grote zeestromingen. Je kunt het je niet voorstellen! Uit het zicht, uit het hoofd. Dus dat brengt ons even niet op ideeen!
  • 09-10-2008  - Ik moet ´s morgens iets vroeger opstaan. Niet veel, maar toch. De eindtune van het nieuws niet meer afwachten. De laatste slok thee gewoon iets eerder doorslikken. Vanwege de aanleg van de rotonde heb ik mijn huis-werk route wat moeten verleggen. Die tocht is nu langer geworden. Ik fiets nu vandaag via de binnenstad! Eerst deed ik dat soms, een keer in de week of zo. Vanaf nu steevast. Dat steevaste had ik al veel eerder moeten doen. Het is net een film op de fiets. Het zadel van mijn fiets is bedauwd en het Mikske is al ijverig open. De blaadjes in het Julianapark zijn nu helemaal geel geworden en de heiige stad ontwaakt zacht en langzaam. De Paradebakker is ook al open, de schoonmaakploeg druk in de weer, Stufkens draait de luiken op, een groepje scholieren fietsen drie rijen dik, de eerste ambtenaren lopen voor Locomotief langs naar hun te oude stadskantoor, de ochtendeditie wordt buiten tegen de ruit gelezen, een stelletje in ´t zwart fietst hand in hand, bij de Mop is het al laden en lossen, weelderige rust over het Wilhelminapark, voorlangs het appartement van Kirsten langs de nieuwe Montessorischool en de nieuwe huisvesting van mijn huisarts, het steegje in over het parkeerplaatsje en dan ben ik er. Zo nu weten jullie ongeveer mijn fietsroute. Die ga ik vanaf nu elke dag fietsen. Elke keer weer anders en ook weer hetzelfde. Tot er een aanleiding is om te veranderen. Dan fiets ik een tijdje via de nieuwe Maaskade of via Poppo´s. Zo zie je maar. Elke verandering heb z´n voordelen (vrij naar Johan Cruijff).
  • 04-10-2008  - Het gaat hard. De avonden worden steeds eerder donker. Als dat al in augustus was, dan was elke opening van het Zomerparkfeest veel spectaculairder. Dan maak je je eigen licht, precies zoals je dat zelf wilt. Oranje, paars, flikkerend, aanzwellend of wegdraaiend, tegen de zonrichting in. Of juist grijs, zoals Pim altijd probeert te maken met rood, groen en blauw. Of met felle witte schijnwerpers die het publiek verblinden. De grote bomen in het park lijken nog groener en soms ook nog turquoiser dan overdag. "Zilvergroen van grijs" noemde Vincent van Gogh de kleur van olijfbomen. Wij kunnen ze ook geler of bruiner laten lijken, midden in de zomer al. Zoals ze er nu ongeveer uitzien. Maar dan met gekleurde lampen van onder af. Dan wordt de "eetstraat", met Rumah Makan, de Koel en Quicken, een sprookjesstraat. Met de geur van wafels van Lamers. En iedereen die daar kuiert ziet er zwoel uit. Rozig. Net terug van vakantie, nu in onze groenrode schijn. Daar zorgt de elektraploeg voor. In die ploeg zit ook Kees. Je kent hem wel van de emailtjes. En ook van de net ontvangen bedankbrief van de gemeente. Kees regelt alle adressen en correspondentie. Kees kent alle namen. Jellie, zijn vrouw, ook. Als Kees ´s avonds alle veranderingen in het adressenbestand heeft bijgewerkt zegt hij "Klaar is Kees!". Denk ik. Jellie is helemaal van de prentbriefkaarten. Zij spaart ze. Zij verzendt ook alle Zomerparkfeest verjaardagskaarten. Ik weet niet wat Jellie zegt als alles verstuurd is die dag. Misschien wel "Ready is Jellie!", maar dat verzin ik zo ter plekke. Het kan best zijn dat ze gewoon zegt "Zo, Kees, die zijn allemaal weer verstuurd!". Doet er eigenlijk niet toe, wat ze dan zegt. Het is geweldig wat ze zo samen achter de schermen doen. Het hele jaar door. Ook als het ´s avonds vroeg donker is. Juist dan.