Zomerparkfeest
Nederlands English Deutsch Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

  • 28-04-2008  - Ik vanavond op de fiets naar Jan Titulaer in Tegelen. De mp3 speler op zeven, met muziek die we straks op het Zomerparkfeest zullen horen. Heerlijk dus en de rit duurt eigenlijk te kort. Gelukkig geeft de buienradar mooi weer. Jan en Nic zijn van de Gehanicaptenraad Venlo. Ze hadden me gebeld om eens te praten. Alleraardigste mensen. En ik heb ook een zwak voor mensen die zich inzetten voor anderen. Die zijn er dan ook volop bij het Zomerparkfeest en andere vrijwilligersorganisaties. Volgens mij een van de onmiskenbare basissterkten van onze stad. Zij komen van alles tegen, zelfs in deze moderne tijd. Kleine en grote tips om de toegankelijkheid voor iedereen op het terrein groter te maken. Het Zomerparkfeest is er voor iedereen. Jong en oud, goed en slechthorend, klein en lang, lopend en in een rolstoel, dun en zwaarlijvig. We hebben het over taxi´s, gehandicapten parkeerplaatsen, te steile hellingen, leesbare informatieborden, invaliden toiletten (waarvan we er twee hebben op het festival) en de minimale breedte van doorgangen. Kortom de Agenda 22 van de Verenigde Naties. Vergelijkbaar met de acht Millenniumdoelen, ook van de VN. Daar kun je niet op tegen zijn! Ze zijn al blij met een aantal voorzieningen die we uit onszelf al doen. Maar ik ben er ook wijzer van geworden en fiets met een aantal nuttige tips op zak goedgemutst terug naar huis. Onbewust kijk je anders om je heen. Met de luidsprekertjes nu iets zachter.
  • 26-04-2008  - De allereersten die in het Julianapark liggen te genieten van de lentezon zag ik, toen ik dit weekend over het fietspad fietste. Vanuit de stad door de verschillende groene en bruine paaltjes heen rechts van museum Bommel van Dam. Het Vriendenpodium heeft al vroege bezoekers dacht ik nog. Hagelwit. De artiesten zijn de ijverige zangvogeltjes, in de grote oude beuken en op de resten van de stadsmuur in het park. En een jonge akoestische gitarist, die in kleermakerszit nieuwe accoordenschema´s aan het uitproberen is. Voorbijwandelende stelletjes genieten ook. Mevrouw van Bommel hoort het vanuit haar tuintje met de tuindeuren wagewijd open. Het is muisstil op het taluud, om goed te kunnen luisteren. Het gras is bezaaid met duizenden luisterende witte zonaanbidders. Ze kijken allemaal dezelfde kant op. Met de kopjes richting de volle zon. Vol overgave. Alsof er al een wereldberoemde DJ op het zonnepodium staat tijdens het Freefunk festival of een sprookjesachtig straattheater zich openbaart tijdens de zondagmiddag op het Zomerparkfeest. De allereersten die wachten op de Picknick der Gebroken Harten. Ik ontwaak uit mijn dagdroom. Het publiek blijkt een veld van duizenden hagelwitte madeliefjes in het gras.
  • 21-04-2008  -

    Laatst ben ik naar een workshop "Cradle-to-Cradle" geweest bij de Kamer van Koophandel. Je hoort dit c2c-concept nu steeds vaker in Venlo en in het hele land besproken worden. Soms wordt je op de vingers getikt als je het A-woord ("afval") noemt en laat je ook niet beperken door het gebrek aan energie, nee, er is volop zonne-energie. Het is een andere manier van tegen de wereld aankijken. Verbranden van biomateriaal, vernietigt de lange koolstofketens tot onbruikbare korte moleculen. Zonde. Recyclen van plastics, is eigenlijk downcyclen en de kunststof wordt uiteindelijk een plastic verkeerspaaltje en als die kapot is ligt het alsnog op de vuilnisbelt. Uitstel. Er zaten ook onderzoekers bij uit Wageningen bij. Zij zijn op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op dit gebied. Zo zijn er bacterien gevonden die korte koolstofketens aan elkaar plakken tot weer lange ketens. Upcyclen krijg je dan zelfs! In gewicht zijn er meer mieren op deze wereld dan menselijke kilo´s. Toch hebben we weinig last van de vuilnisbelten van deze dierjes. Gebruiksvoorwerpen van zetmeel of mais kunnen wellicht straks verpulverd worden tot hele kleine stukjes en dan gewoon ter plekke, zonder transport, door de grond vermengd worden als voedsel voor de aarde. Zo doet een fruitboom dat trouwens al vele eeuwen. Zijn bloesem valt op de grond en is voedsel voor de vruchten. Zo zijn er meer recente voorbeelden waar we direct van de natuur leren, zoals bijvoorbeeld het supersnelle zwempak. We zijn zelf weer de beperking in het zien van onze eigen mogelijkheden. Dit concept inspireert of eigenlijk, de natuur inspireert.

  • 19-04-2008  -

    Deze week zit ik voor mijn werk nabij Munchen, ver weg van Venlo, het Julianapark en de Zomerparkfeest emails. Het lijkt een soort sabbatical week. Even bijtanken, alhoewel het werk me opslokt tot ´s avonds laat. Alleen op een hotelkamertje, anoniem, afgelegen bij een megagrote stad. Wel lekker stevig Bayerisch ontbijten, maar dat ben ik na twee dagen ook wel zat en begin je de dagen daarna met fruit, yoghurt en crackertjes. Als ik muzikaal talent had gehad, dan had ik me helemaal als Funs van Grinsven gevoeld. Toen hij heel alleen op de toneelschool in Munchen zat. Dan komt er, uit een gevoel van weemoed, het mooiste heimwee liedje "Venlo Stedje" uit je pen. Of de blues. Hij zag Hitler nog langskomen in een open auto. Dat heeft Funs zaliger me zelf verteld toen we (samen met Sef) na opening met het "Bloembardement" in 2000 in zijn tuin op het gras zaten. Dat was precies 75 jaar geleden in 1933. Zijn vrouw serveerde de koffie in prachtig klassieke kopjes. Dat talent heb ik niet. Wel bekijk ik alles letterlijk van een grote afstand nu. Bij mij krijgt de heimwee geen overhand. Wel denk ik dat hier niet zoiets mogelijk is als wat wij in Venlo doen. Met de schaalgrootte en de menselijke maat van een provinciestad. De betrokkenheid van veel vrijwilligers en de geweldige sponsoren en het legertje vrienden, die zo´n nietig huzarenstukje op wereldschaal samen even neerzetten. Nog twee dagen en ik ben weer thuis en dan stort ik me weer op de berg Zomerparkfeest emails.

  • 09-04-2008  -

    Gisteren was ik in het geheel vernieuwde Americain met Marcel. Schoorvoetend, op adientie bij de SOB. Die organisatie met dat moderne logo. Het beeldmerk van een hip museum of een digitaal grafisch bedrijf. Ze wilden die nieuwe voorzitter wel eens zien. Rond de eikenhouten vergadertafel zit een energieke club van ervaren mensen. Ik heb goede herrinneringen aan die fraaie vergaderzaal, want daar was eind 2007 mijn eerste bestuursvergadering. Het is een prachtig contrast. Onze programmacommissie voorzitter met een superplatte parelwitte Mac en voorzitter van de Loo met een stukje papier en potlood. Maar we moesten wel elke keer wachten tot Marcel alles ingetypt en gesaved had. Ook het laden van de benodigde documenten, tekeningen en presentaties van Paul en Jan in het werkgeheugen van zijn computer bleek een hele klus, terwijl de heer van Hoorn moeiteloos zijn stukken uit het plastic mapje toverde. Toegegeven, mevrouw Caudri-van Donkelaar moet thuis de notulen nog netjes uittypen en Marcel is meteen klaar. Maar het ging over het programma. Daar zouden we het over hebben. Dan blijkt ook, dat alles voor de vrijdagmiddag al geprogrammeerd is en het grote voorwerk al gedaan is voor de Seniorenmiddag. Die middag waarop onze organisatie al een avond is warmgelopen en de smeerolie in de haarvaten van de teams is komen te zitten en het Zomerparkfeest festival dan eigenlijk misschien wel pas echt losbarst. Ennuh... hoe gaat het met de rest van het festival programma, vroegen ze nog tot slot? "Nou, daar was nog niet zo veel van bekend", zei Marcel terwijl hij geduldig wachtte tot zijn laptop was afgesloten.

  • 02-04-2008  - Het was verstopt bij ons thuis. De gootsteen liep niet meer door. Alle vieze vaat op het te kleine aanrecht. En een rommelige vaat werkt door op je hele psyche. Het is net of je je leven niet meer op orde hebt. Zelfs de administratie en het invullen van de belastingpapieren lijden eronder. Aggressieve (doch biologische) middeltjes en een lange kromme veer hielpen niet. Daarom Stinissen gebeld. Ik was meteen blij. Maar dat kwam meer door een mailtje van Mieke, de drijvende kracht achter de Vrienden van het Zomerparkfeest. Van tijd tot tijd geeft ze de stand door van het aantal Vrienden. Misschien wel een maat voor de goodwill uit de regio. Dat was het deze keer niet. Er was een beslissing gevallen. Er is een kunstenaar gekozen voor het Vriendenshirt. En daar was ze heel trots op. Er komt weer een fraai  kunstwerk op het T-shirt of de polo. Dat is voor haar een hele opluchting en voor mij dubbel, want ook de zwanehals onder de gootsteen spoelt nu door. We hebben een reputatie hoog te houden met de Vrienden, vinden Mieke Teelen en Wim Aerts. En da´s waar! Na Eric Toebosch, Iris Slock en Marielle Franssen is iedereen benieuwd wie het deze keer wordt. Een soort "Prinse raoje", zou Funske zeggen. En of het een kunstenaar of kunstenares wordt of een beeldhouwer, dichteres of schilder. Dat houdt ze nog even geheim. Eerst de foto voor de folder en de Vriendenactie. En dan hangt over ruim een maand heel groot Venlo vol met de nieuwe poster. Dan begint het echt. Dan moet ook al het voorbereidende werk van al die vrijwilligers in de commissies ongeveer afgerond zijn. En maken we ons op voor het 32e Zomerparkfeest 2008 op donderdagavond 7, vrijdagavond 8, zaterdag 9 en de hele zondag 10 augustus.
  • 02-04-2008  - De zomer komt eraan. Ik merkte het vanmorgen aan mijn gedrag op het werk. Ik was vijf minuutjes te vroeg op de vergadering en leg mijn kleine stapeltje aantekeningen op een strategische plek op tafel en daarna meteen naar de koffie. Een bekend ritueel. Dat doe je ook op het strand. Je legt je badhanddoek en je tas op een herkenbare plek neer (bij een strandpaal bijvoorbeeld) en dan pas ga je de zee in. Of zoals Patrick en Bob, de trouwe timmerlui op het park tijdens de opbouw. Die gaan met vrienden en vriendinnen naar het Zomerparkfeesttaluud en daarna pas gaat er iemand van hen bier halen. Een strategisch gelegen basiskamp. Net bergbeklimmers of campinggasten. Als adolescent (mooi woord en beter dan puber) ben ik daarom gaan roken. Dun gerolde sjekkies, soms Winner menthol sigaretten en een tijdje zelfs een modieus, moeilijk te roken pijpje, met een hippe naam, die ik vergeten ben. Als je dan op een feestje binnenkwam, had je in ieder geval meteen wat te doen en vandaaruit hoopte je maar dat je aanspraak kreeg en je avond goed verliep. En dat je dat roken niet meer nodig had. Nu heb ik dat misschien wel met een biertje. Als artiesten backstage binnenkomen, worden ze door gastvrouwen vriendelijk naar hun kleedkamer gebracht om even van de reis bij te komen. Daar komen ze dan na verloop van tijd uit en bekijken wat er nog meer te doen is. Dan neemt de spanning naar het "moment supreme" toe. Voor het theaterdoek staan de bergbeklimmers klaar voor een enerverende wandeltocht. Of de vergadertijgers voor eindelijk een inspirerende vergadering. Eigenlijk spreiden artiesten en publiek beiden hun eigen badhanddoekje neer en rennen samen naar de zee. Dat is die Zomerparkfeestzee.