Zomerparkfeest
Nederlands English Deutsch Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

Nieuws

  • thumb 07-08-2012  - Op uitnodiging van het Zomerparkfeest, verbleef schrijver A.L. Snijders drie dagen lang in afzondering op een bootje op de Maas. Op deze “ark” vroegen we hem een testament voor de mensheid te schrijven.

    Snijders kweet zich van zijn taak en kwam na drie dagen met een tekst op de proppen. Deze heeft hij voorgedragen op zondagavond in het Museum en is hieronder na te lezen.

    Radio 1 was vrijdag op bezoek op de ark van Snijders en interviewde hem. Deze reportage is ook terug te luisteren.
    1997

    Voor mij gaat het in Venlo tussen de treden en de palen. Mijn eerste stappen, vrijdag 3 augustus, gaan van 14 meter 30 centimeter Nieuw Amsterdams Peil naar 11 meter 30, aan de waterkant. Ze staan gebeiteld op de grote stenen treden in de haven. Ik ben onder de indruk, drie meter verschil. Dan loop ik naar de boot waar ik drie dagen op zal wonen, alsof het de Ark is. De verschillen met de Ark van Noach zijn groot, maar er zijn twee belangrijke overeenkomsten: het altijd aanwezige wiegelende water onder mijn voeten en het ontbreken van televisie, de gesel van mijn leven. Ik ben hier met een opdracht, ik zal iets schrijven over de zondvloed, die ons dit jaar zal treffen, als we duistere Indiaanse priesters uit een ver verleden mogen geloven.

    En dat doen we, want we zijn bang, we zijn doodsbang voor het verdwijnen van onze pensioenen, het onbetaalbaar worden van de heilige benzine, de onbetrouwbaarheid van de euro en de grilligheid van het klimaat. We zijn voor alles bang, we zitten in een diepe crisis. De leiding van het Zomerparkfeest houdt de vinger aan de pols, de crisis wordt dit jaar het thema, we gaan ten onder, maar niet allemaal, er moet een sprankje hoop blijven. Dat sprankje ben ik.

    Als alles achter de rug is, de mensheid verzwolgen door de opstandige zeeën, ben ik de enige overlevende, op het kleine scheepje dat in Venlo gebouwd is. Venlo, ontstaan op een plek waar een groep Romeinse soldaten een doorwaadbare plek in de rivier moest bewaken tegen de barbaren, is nu het uitgangspunt van de grote Herstart. En of ik maar even het Testament voor de mensheid wil schrijven. Dat is geen gemakkelijke opdracht, want ik ben weliswaar een modieuze pessimist, maar dat is toch meer voor huiselijk gebruik, voor de mensheid moet ik toch een andere toon aanslaan.

    Terwijl ik rondloop langs de haven ontdek ik de bordjes hoog aan een van de palen. Ze vermelden de rampzalige waterhoogten die de rivier ooit heeft gehaald. 18 meter 45 centimeter is voorlopig de hoogste, in februari 1995. Ik realiseer me dat het grapje met de Ark wel degelijk wortels heeft, hier wonen mensen die meer dan natte voeten hebben gehad. Ik ga op de brug over de haven staan en stel me de enorme watervlakte voor bij 18 meter 45. Ik ga zelfs even op de grond liggen om te constateren dat de hele brug onder water verdwijnt bij de hoogte van 1995. De brug is nieuw en geeft 's avonds via geraffineerde techniek een lichtshow waar ik nu al twee avonden naar gekeken heb. Dat gaat verloren als het water stijgt, dat spijt me bij voorbaat. Vanaf nu zal ik de waterhoogten van de Maas bij Venlo als een betrokkene volgen. En ik besluit meteen de crisis af te blazen, ik schrap de sombere passages in het Testament.

    Toen ik vrijdagochtend mijn huis verliet, was het laatste wat ik deed de krant uit de bus pakken. Die krant, de Volkskrant van vrijdag, helpt me op zondag. Peter de Waard schrijft een artikel over de crisis. Kop: Hoe slecht was het eigenlijk in 1997? Dit naar aanleiding van de berichten dat de koopkracht van de Nederlanders is teruggezakt naar die van 1997. Hij legt uit dat dat een goed jaar was, de mensen waren tevreden, Marco Borsato en de Spice Girls vierden triomfen, en de zomer was ook schitterend. Dit is de toon die me bevalt. John Lipsky, een New Age-econoom van wie ik nog nooit gehoord heb, blijkt afscheid te hebben genomen van de conjunctuurcycli (na zeven goede jaren komen zeven slechte) en de Dow Jones gaat tussen februari en juli van 7000 naar 8000 punten. Maar verreweg het belangrijkste feit dat in dit artikel wordt genoemd, betreft een miljard mensen in China, India en andere opkomende landen. Dat is het aantal dat sinds 1997 uit de armoede is gekomen. Dat lijkt me zeer goed nieuws. De zondvloed is net als de crisis een product van de verbeelding, daar heb je schrijvers voor nodig die wel een paar dagen op een bootje in een jachthaven willen zitten, maar als je aarzelt bij de aankoop van een nieuw bankstel kun je beter Peter de Waard lezen, die zijn stuk besluit met een beroemde dichtregel: 'Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest'.

    A.L. Snijders


Word vriend!